Gyða Einarsdóttir

Jæja, ég vakna upp frá bloggdvala því nú get ég ekki orða bundist. Ég horfi í forundran á fréttir dag eftir dag því mér finnst ekkert lengur sem þar kemur fram falla að hugmyndum mínum um hvernig ég hélt að Ísland væri. Eiginlega finnst mér verst að horfa upp á það sem mig grunaði að væri staðreynd á Íslandi í dag en er alltaf að vona að sé ekki raunin. Dæmi um það er t.d. ráðning Jóns Steinars sem hæstaréttardómara, annar dómari ráðinn alfarið á pólitískum grundvelli. Illa er komið fyrir okkur þegar ekki er hægt að treysta því að hæstiréttur gæti hagsmuna og lagalegrar stöðu fólksins en ekki ráðamanna.

Annað sem ergir mig verulega er stærstur hluti umfjöllunar í fjölmiðlum um kennaraverkfall. Öll sú umræða einkennist af þeirri nýtísku sýn að grunnskólar séu geymslustaður fyrir börn mikilvæga fólksins sem er að vinna og hlutir eins og verkfall gerir ekkert nema trufla menn í lífsgæðakapphlaupinu. Auðvitað er þetta ekki skemmtilegt ástand, það finnst engum sniðugt að þurfa að grípa til svona aðgerða. Það er bara svolítið sérstakt að hlusta á foreldra og þá ekki síst forsvarsmenn hinna sérstöku samtaka Heimili og skóli, tala mest um hvar börnin eigi nú að vera í stað þess að hafa áhyggjur af því að börnin séu að fara á mis við einhverja menntun. Ekki fyrir svo löngu síðan var litið á menntun sem forréttindi sem ekki væri hægt að taka nógu alvarlega og litið á kennara sem mikilvægt fólk og virðing borin fyrir þeim. Í gær missti ég hökuna endanlega niður á bringu af undrun þegar forsvarsmaður þessara samtaka ætlaði að fara að kenna verkfalli um slæmar neysluvenjur barna og að þau geti ekki virt útivistartíma. Kennarar eiga sem sagt að falla í öngvit af áhyggjum yfir því að þegar börn eru alfarið á ábyrgð foreldra sinna að þau borði popp og pizzur í öll mál og að nefndir foreldrar geti ekki hlítt landslögum um útivistartíma? Mér finnst sorglegt, ekki síst sem verðandi kennari, að litið sé á þessa stétt sem ofmenntaðar parnapíur sem eiga að láta sér meira annt um vistun barna annarra en að geta séð fyrir sínum eigin börnum. Kennarar eru allan sinn vinnudag, allt árið (og sumarfríið er ekki 3 mánuðir!) að vinna baki brotnu með hag skjólstæðinga sinna að leiðarljósi, eru stöðugt að leita leiða við að kenna börnum þannig að þau megi fá sem mest út úr sínum tíma í skólanum, þrátt fyrir ofmannaðar kennslustofur og knappan tíma auk þess sem þeir taka við uppeldi af foreldrum þann tíma sem börnin eru í skólanum. Þetta gera flestir kennara með glöðu geði því þeim er annt um börnin. Þeir eru ekki að hefna sín á börnunum þegar þeir fara í kjarabaráttu, þeir eru ekki að hefna sín á neinum. Þeim finnst bara sárt að þegar þeir eru að vinna sína vinnu af krafti, metnaði og fagmennsku er enginns em segir takk fyrir. Þakkir fyrir vel launuð störf hafa víða farið fram í formi tekna, öll þekkjum við að þegar útskýrðar eru himinháar launahækkanir og hálf dónalegir starfslokasamningar er vísað í störf vel unnin. Þegar ég hef lokið mínu þriggja ára háskólanámi og er orðin kennari mun ég fá u.þ.b. 120.000 kr. útborgaðar á mánuði. Ég er ekki viss um að allir myndu sætta sig við það og ég verð bara að segja að ég er þakklát kennurum fyrir að láta ekki vaða yfir sig í mína þágu. Þegar t.d. endurskoðendur hafa unnið vel fyrir sína skjólstæðinga sína er ekki óalgengt að þeir fái gjafir í viðbót við kaup sitt sem ekki er af lakari endanum, gott og vel, gott hjá þeim. Það er þó sjaldséð að foreldrar þakki fyrir menntun barna sinna með þakklætisvotti til kennara. Það er enginn að biðja um koníksflöskur á jólunum en smá stuðningur við stéttina þegar hún stendur í ströngu þætti mér ekki til of mikils mælst. Og hana nú!

Jæja nú er ég loksins komin með báða fætur á jörðina eftir utanlandaferðir mínar. Ég fór sem sagt fyrst til Prag með Möggu í 10 daga. Þar var sól nánast allan tíman, bjórinn á vægast sagt hóflegu verði og fataútsölur út um allt. Magga var þessi fínasti túristagæd fyrir mig, leiddi mig að kastalanum og Karlsbrúnni og sýndi mér alla bestu lókal barina. Þar má nefna Al Capones þar sem við drukkum endalaust af bláum margarítum og stúdentabarinn á Ujitz þar sem við hittum sætan frosk. Við fórum í óperuna að sjá Don Giovanni sem var alveg frábært, fín uppfærsla í æðislegu leikhúsi. Fábær ferð í stórkostlega borg í topp félagskap.

Ég kom frá Prag seint um kvöld og var komin aftur upp á flugvöll fljótlega eftir það, eða um 6 um morguninn. það er nú svo sem saga að segja frá ferðinni á flugvöllinn því það var þar sem ég fattaði að ég hafði bara keypt miða aðra leiðina til Finlands... Gyða tölvusnillingur. Var sem sagt á leið til Helsinki, með Saga Class því ég var svo sein að panta miða að það var allt sem var í boði... hehe, við námsmenn erum svo flottir á því, án þess að vita hvernig eða hvenær ég kæmi heim. Jæja, lét það ekki á mig fá og naut þess að ferðast með Saga Class, kampavín með morgunmatnum og svona. Fyrir verðin sem þeir eru að bjóða á þessu farrími er eins gott að þeir helli mann fullan. Ég ætlaði að sofa svo mikið á leiðinni en var svo bissý að vera að Saga Class að ég steingleymdi að sofa og las tímarit og glápti á Tv og borðaði og drakk náttúrulega.

Kom svo til Helsinki og fór með Úlfhildi, hinum íslenska ferðafélaga mínum, beint á Hanasaari (eins og Finnarnir kalla það) sem er í Espo, úthverfi Helsinki. Þar er þessi fína ráðstefnumiðstöð Svía og Finna með hóteli og veitingastöðum og saunu auðvitað og tilheyrandi. Ég fékk þetta fína hótelherbergi með sturtu og míníbar (oh-ó) og naut lúxusins. Námskeiðið hófst morgunin eftir en strax í morgunmatnum varð ég vör við það að samnemendur mínir voru ekki kennaraskólanemarnir ungu sem ég hafði búist við heldur að stærstum hluta til miðaldra konur og eldri, aðallega frá Svíþjóð. Hitti þó í umræddum morgunverði hann Lars sem varð besti vinur minn í ferðinni. 25 ára norðmaður sem hélt líka að hann væri að koma í djammferð með kennaranemum. Við urðum himinlifandi að hittast og héldum hópinn allan tíman. Komst að vísu svo að því að flestar kellingarnar voru svona asskoti fínar og þá sérstaklega þær dönsku.

Námskeiði sjálft var allt í lagi, fór allt fram á sænsku sme ég verð að viðurkenna að ég er ekkert allt of sleip í. Bjargaði mér þó á endanum á norsku og dönsku samblandi sem kallast víst skandinavíska. Það fór lítið fyrir öllu finskunáminu sem ég var búin að ætla mér. Ekki nóg með það að kennslan var jú á sænsku sem gerði hana ekki óskiljanlega, bara seinskiljanlega heldu var húrrast af stað í málfræði. Það hefði kannski verið gott og blessað en ég strandaði á að læra finska málfræði á sænsku. Þannig að uppi stend ég með þá finnskuþekkingu sem nægir til að panta bjór, þakka fyrir mig, bjóða góðan daginn og telja upp í 100. Ekki allt of glæsilegt eftir 40 stunda námskeið. Það má líka kenna um að við Lars fórum inn í Helsinki á nánast hverju kvöldi til að stúdera finska drykkjusiði og skemmtanavenjur og vorum því ekki alltaf upp á okkar frískasta þegar kom að því að vakna um kl. 8 á morgnanna. Þar má nefna Karaókí, en Lars brilleraði þar og Blackjack, þar sem ég brilleraði, gaman gaman.

Besti hluti ferðarinnar var að vísu að hitta og kynnast Sigrúnu Ólafsdóttur nokkurri. Við höfum svo sem alltaf vitað af hvor annarri, enda vorum við báðar í Kársnesskóla. Við kynntumst að vísu ekki af neinu viti fyrr en aðeins í gegnum Gerði, því þær eru vinkonur og svo þegar ég banka upp á hjá henni í Finlandi. Hún býr þar með yndislega kærastanum sínum honum Matta harmónikkuleikara og er að taka masterinn í heimspeki í háskólanum þarna. Hún fór oft með mig út og sýndi mér bestu staðina til að fara á í Helsinki eins og Saunabar og staðinn með skemmtielga tónlistardrykkjuleiknum. Ekki nóg með það fékk ég að búa hjá henni og Matta þegar námskeiðinu lauk. Hún kynnti mig fyrir fullt af skemmtilegu fólki og við fórum t.d. að synda í vatni sem var úti í skógi (og er þar væntanlega enn). Glampandi sól, bjór, og grillaðar pylsur m. sinnepi, engin feimni við að striplast, afar finnskt og yndislegt allt saman.

Það var síðan hundleiðinlegt að komast heim og sagan í kringum það örugglega álíka leiðinleg svo ég læt nægja að segja að það er ekki eins auðvelt og maður hefði haldi að kaupa sér flugmiða í gegnum síma og munið að gleyma aldrei pin númerum!!! Grátur og gnístran tanna á flugvellinum og endalausar ferðir á milli afgreiðsluborða, fæ hroll við tilhugsunina. Var farin að íhuga það af alvöru að það væri auðveldara og pottþétt skemmtilegra að flytja til Helsinki en að fljúga heim.

Heim komst ég þó á endanum. Þar beið mín öll búslóðin mín sem ég hef fengið að geyma hjá pabba og mömmu þar sem hún hefur legið og safnað vöxtum. Það er óhugnalegt hvað maður getur sankað að sér af draslo og dóti. Það er alveg á mörkunum að íbúin rúmi allt þetta dót, hvað þá ef ég á að koma Möggu og Magga fyrir líka!

Gerður er farin og Þórbergur með. Ég kvaddi þau á laugardaginn og er búin að vera að syrgja þau síðan. Ég vissi fyrirfram að ég myndi sakan þeirra en bjóst ekki við því að það myndi gerast svona hratt og svona mikið. Ég er víst að skilja eftir þriggja ára sambúð, kannski ekki nema von að maður fari í nett rusl.

Jæja, þá er kannski ágætt að ljúka þessari langloku, lofa að skrifa minna næst, luv.

Nú er einni eftirminnilegustu helgi sumarsins lokið og ég er ef satt skal segja svolítið eftir mig. Á föstudaginn rann upp siglingin á Eldingunni sem Kvenfélagið Borghildur hefur verið að skipuleggja undanfarið. Á bátnum voru um 80 manns og stemmningin frábær. Guðbjörg var hvalaskoðunar-guide og stóð sig eins og hetja, eða eins og Már orðaði það: eins og góður bingóstjórnandi. Hvalirnir létu ekki bíða eftir sér og voru út um allt. Á meðan menn skoðuðu hvali gæddu menn sér á Dominos pizzum og Subway og drukku Egils appelsín, Becks bjór, Cronenburg eða rauðvín með (aðeins að koma sponsurum inn í póstinn, búin núna) og allir drukku vel fyrir börnin. Þráinn söng eins og engill og leiddi fjöldasönginn af miklum glæsibrag. Vil bara þakka hér með öllum sem tóku þátt í að gera þetta kvöld svo skemmtilegt og eftirminnilegt. Enn smá Kvenfélagstónn í mér, verð að laga það.

Á laugardaginn fórum við Guðbjörg út til að halda upp á skemmtilegt kvöld daginn áður... Eða e-ð. Skemmtum okkur allavegna lengi og vel. Ekki skemmdi fyrir að Magga lét okkur vita að hann Maggi hennar reddaði okkur eiginhandaráritunum hjá Lars Ulrich ofurtöffara.

Á sunnudaginn rann svo upp stóri dagurinn: METALLICA. Það er erfitt að tala um þessa tónleika án þess að verða bara væmin. Ég varð fyrir einhverskonar trúarlegri upplifun og er orðin skotin í James Hetfield eða allaveganna bringunni á honum. Get ekkert sagt nema að Metallica eru snillingar sem ég hef stórlega vanmetið til þessa.

Á árinu tók ég þátt í stofnun kvenfélagsins Borghildur. Það væri svo sem ekki í frásögur færandi nema að téð kvenfélag ætlar að standa fyrir hvalaskoðunarsiglingu til að styrkja ADHD samtökin. ADHD samtökin eru foreldrafélag barna með ofvirkni og athyglisbrest og er að safna pening til þýðingar á bók sem gæti nýst foreldrum og kennurum þessara barna. Þessi sigling mun fara fram föstudaginn 2. júlí og verður lagt úr höfn kl. 20 og mun duggið líklega standa í um 3 klst. Verð á miða er 1800 krónur og verður boðið upp á veitingar á afar hóflegu verði. Markmiðið er að allir skemmti sér og að þetta verði eitt allsherjar partý og því verða einhver skemmtiatriði um borð og auðvitað ekkert nema skemmtilegt fólk. Þeir sem hafa áhuga á að kaupa miða og þar með skemmta sér og styrkja gott málefni á sama tíma endilega hafa samband sem fyrst því takmarkað magn er til af miðum, bara skrifa póst til mín með nafni og símanúmeri og ég mun hafa samband. gydaeina@khi.is er sem sagt mitt e-mail.

Í öðrum fréttum þá frétti ég á dögunum að ég náði öllum prófum á önninni sem voru að vísu bara tvö en allt í allt náði ég 10 einingum sem ég er bara ánægð með miðað við hvað þetta hvefur verið rugluð önn.

Metallica er að koma!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Fór að sjá Pixies í Kaplakrika á miðvikudaginn. Tónleikarnir voru magnaðir í einu orði sagt. Verð að viðurkenna að ég hefði ekki hugmynd um hvernig þau litu öll út og bjóst ferkar við að maður að nafni Frank Black sem syngi og semdi svona tónlist væri getnaðarlegri en hey, það gerði svo sem ekki mikið til. Við misstum af Ghostigital en vorum fullvissaðar um að við hefðum ekki misst af miklu. Pixies stóðu algerlega undir væntingum og spiluðu í strikklotu í það sem virtist vera korter en var víst nær einum og hálfum klukkutíma.

Er búin að fá eina einkunn, fékk 8 í trúarbragðafræði sem ég er himinlifandi með, hélt ég hefði kannski fallið. Þá er bara eitt fag eftir, ef ég næ því þarf ég ekki að læra í sumar sem væri náttúrulega best.

Guðný stendur sig eins og hetja í hjúkkunni og verður, ásamt Steinunni örugglega ofurhjúkka par excelance.

Pabbi og mamma flytja úr Villingaholtshreppnum í sumar, veit ekki enn hvert, nema að þau koma aftur á höfuðborgarsvæðið, jibbí.

Fór um daginn að sjá tvær frábærar stuttmyndir eftir Grím Hákonarson. Sú fyrri heitir Cinema runner og virkar frekar artý sem er ágætt út af fyrir sig en svo endaði hún alveg sprenghlægilega. Sem kemur að sjálfsögðu ekki á óvart þegar myndin er eftir Grím, hann virðist ekki gera neitt nema skemmtilegar myndir. Seinni myndin, Síðustu orð Hreggviðs var ekki síðri nema síður sé. Myndvinsla, hljóð og annað var allt mjög fagmannlegt að ekki sé minnst á handrit og leik. M.ö.o. reynið að láta þessar ekki fram hjá ykkur fara ef þið sjáið þær sýndar einhversstaðar. Og ef einhver á eftir að sjá Varða myndirnar er sá hinn sami að missa af miklu.

Jæja nú er nóg búið að vera um að vera hjá mér. Prófin komu og fóru með allt of litlum tíma til að læra svo þau fara nú bara einhvernvegin. En að aðalatriðunum: Eurovision á laugardaginn. Eftir margra vikna skipulagningu, margra daga skreytingar og enn lengri tilhlökkun rann dagurinn upp. Myndir á veggjum viku fyrir skýjum og stjörnum að ekki sé minnst á englana hennar Guðbjargar sem spila á hljóðfæri með bóner... Sætt. Það kom mikið af skemmtilegu fólki og stemmningin var góð þó að aðeins hafi dregið úr fólki yfir stigatalningunni. Jónsi stóð sig samt vel og allir ánægðir með hann. Ruslana var vel að sigrinum þó að Makedóníska lagið hafi nú verið skemmtilegra að mínu mati.

Næst á dagskrá er síðan að vinna og vinna til að komast með Möggu til Prag í júlí. Að því loknu lítur allt út fyrir að ég fari til Finlands á finskunámskeið!!! Flug og námskeiðisgjald er greitt af einhverjum öðrum en mér, jíha!